کاش برای روزهای بعد از کرونا پینه‌ای از این خون‌مردگی‌ها باقی نماند. برای روزهایی که دیوار قرنطینه فاصله ما و شما نیست. لابد روزگار هم کمی از بدهی‌اش به شما یعنی آغوش خانواده و استراحت را پرداخت خواهد کرد. اما ما برای صاف کردن بدهی‌مان باید شما را به جا بیاوریم. هر چند هیچ زمانی خود را طلبکار نمی دانید. شناختن زخم های پیشانی و صورت شما از میان پینه‌های ریا، کار سختی نخواهد بود. به لحظه‌ای فکر می‌کنم که فوتبال بعد از این روزگارکرونا دوباره به راه خواهد افتاد و لقب‌ و عنوان‌هایی که در آن خیرات می‌شود جز شرمندگی نیستند. چه عنوان و لقبی شما را توصیف خواهد کرد؟ما این روزها در سکوتِ ترس کرونا غرقیم اما چشمان‌مان شما را می‌بیند و سپاسگزار شماست.مثل همان نوشته عربی که روی دیواری نقش بسته بود؛لقد كنت صامتا لكنني لم اكن اعمى